Whistler Mountains


Deze morgen zelf voor ontbijt gezorgd, we hebben een studiootje hier, en er is gewoon een bakker hier in Whistler, dat hebben we al niet meer gezien sinds we uit België vertrokken.
Wij dus een vers brood gehaald en koffie gezet, en gewoon een simpel boterhammetje … zalig 🙂
We hadden al ticketjes gekocht voor de gekende Peak-to-Peak overtocht, en konden dus direct naar de liften, maar voor vertrek toch eerst nog even geskypt met het thuisfront, heel gezellig, leuk om eventjes met de familie in België te babbelen.
Aan de liften gaat het er weer super georganiseerd aan toe, op een paar minuutjes tijd zitten we in de eerste gondel, die ons in 2 etappes tot op het hoogste plateau brengt, waar op dit ogenblik ook nog geskied wordt … het zou wel de laatste week van het seizoen zijn, en dat is er aan te zien, de sneeuw heeft echt wel zijn beste tijd gehad daarboven, maar voor de liefhebbers natuurlijk nog altijd de moeite.
Zelf wilden we ook nog wel even op de skilatten staan, maar we hebben wijselijk beslist om het maar zo te laten, er lopen hier redelijk veel mensen rond met gips aan arm of been, dus toch maar gewoon een wandelingetje doen, hoewel het zeer verleidelijk was 🙂
Boven aangekomen kijken we eerst een beetje rond, genieten van de prachtige panorama’s, nemen ( alweer ) de nodige foto’tjes, en dan stappen we in de langverwachte ‘Peak-to-Peak’ kabelbaan, die dus van de ene bergspits naar de andere overzweeft. Het is supermooi, maar eigenlijk slaat het ons een klein beetje tegen ( misschien hebben we er ons te veel van voorgesteld ). Aan beide kanten is het machtig mooi, maar de overtocht zelf is eigenlijk niet echt speciaal.
Qua uitzicht dan toch, als we nadien in het Whistler Mountain station de machinekamer in volle actie mogen zien, met de nodige uitleg erbij, zijn we toch wel onder de indruk, technisch gezien is het een staaltje van grote klasse en …
bijna helemaal ‘made in Europe’, zowel de machines, gondeltjes als de kabels zijn in Oostenrijk en Zwitserland gemaakt, we mogen dus best een beetje trots zijn …
Aan de andere kant in Blackcomb Mountain hadden we graag te voet naar beneden willen gaan, maar het mag niet … gezien het nog skiseizoen is en er nog te veel sneeuw ligt die nog geruimd moet worden, zijn alle wandelpaden afgesloten.
Er zit dus niks anders op dan terug naar de andere kant te zweven en langs die kant terug af te dalen.
Terug beneden aangekomen, besluiten we om nog een toertje te gaan wandelen aan het Lost Lake, een wandelgebiedje vlakbij Whistler, we kunnen er te voet naartoe. We maken er nog een mooie wandeling van een paar uurtjes en dan keren we terug naar het dorpje.
Prachtige, zonnige dag alweer, en we sluiten hem af in The Old Spaghetti Factory,
een leuk restaurantje, waar we lekkerste spaghetti ooit hebben gegeten 🙂
Als kers op de taart dan nog een ijsje bij de COW’s, volgens henzelf uitgeroepen tot ‘Worlds Best Ice cream’ ….
Misschien lichtelijk overdreven, maar hij mag er zijn, mmmmmm …..

 

Reacties

Kari zei op 01-06-2015 om 17:43

Spaghetti mmmm Moet ik ook eens gaan eten dan 🙂

Werner zei op 01-06-2015 om 20:20

ge kunt het wel verkopen he sech, aandelen gekregen?? 🙂

 

Categorieën:Canada, Noord-Amerika, Rondreis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: